...Τι γλώσσα μιλούν στον παράδεισο;...
Πώς πέρασαν τόσοι μήνες; Ο χρόνος είναι πηγάδα με καθάριο νερό, μα ώσπου να αναβάσεις τον κουβά απάνω για να πιεις να ξεδιψάσεις, έχεις εξαντληθεί. Το Καλοκαίρι έχει καταφτάσει κι εδώ που είμαι. Η μέρα χαράζει νωρίς. Στις τρεις τα ξημερώματα ακούς τα πρώτα κελαηδήματα. Το πάρκο της γειτονιάς είναι όμορφο στολίδι της μικρής μας συνοικίας. Πηγαίνω εκεί πέρα και κάθομαι στο γρασίδι με το βιβλίο μου. Όπως κάναμε παλιά στο λιβάδι, θυμάσαι μαμά; Τότε που με μάθαινες ορθογραφία βάζοντας με να γράφω με το μολύβι μου τις λέξεις σειρά κάτω-κάτω στο τετράδιο, κρυμμένη ανάμεσα στις παπαρούνες - πολύ πριν χρησιμοποιήσω το στυλό, γιατί έλεγες πως το στυλό είναι για τα μεγαλύτερα παιδιά.
Το λιβάδι αυτό που με μεγάλωσε το είδα την τελευταία φορά που κατέβηκα στην Ελλάδα. Αναρωτιέμαι αν στεγάζει όνειρα άλλων παιδιών, όπως έκανε παλιά στα δικά μου τα όνειρα. Πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε! Κοντά είκοσι χρόνια, κι από τούτα, τα τελευταία πέντε μιλάω ξένη γλώσσα μέσα στο σπίτι κι όταν κατεβαίνω στην αγορά. Δεν πειράζει, μου λες. Μόνο που στεναχωρήθηκα που δεν σας είδα όλους τώρα που κατέβηκα. Μερικοί είναι θαμμένοι από κάτω από τη γη, κι ας είναι πιο ψηλά απ' όλους μας τώρα για να μας κοιτάζουν και να μας προσέχουν. Κι ο θάνατος μια ξενιτιά πρέπει να είναι. Δεν ξέρω όμως τι γλώσσα μιλούν στον παράδεισο!
Text and photography by Marsia Sfakianou Bealby. All rights reserved. Title of picture: Cotteridge Park.
]]>